Bir kısım dostlar geçen haftaki yazımı anlamadıklarını söylüyorlar. Hatta garip tepkiler vererek! Bir bakıyorum akşam vakti, karanlıklardan daha karanlık biri çıkıyor karşıma. Ve hemen patlatıyor bombayı. “ya kardeş senin geçen hafta ki yazını anlayamadım. Sahi ne anlatmak istemiştin?” Sahi ben ne anlatmak istemiştim?

         Sonra elinde pazardan aldıkları, evine doğru giden biri, aldıklarını unutmuş gibiydi. Bir an beni çıkartmış olacak ki,” ya sen şu gazetede yazan değil misin? Ya gözüm geçen hafta ki yazını anlayamadık ne olacak şimdi.” Ben ne diyeyim şimdi. “Ağabey gelecek hafta, ben, birde açıklama yazısı yazarım” mı diyeyim. Demiyorum tabi! “Doğrudur” diyip yoluma devam ediyorum.

         Sanki herkes ağız birliği etmiş gibi, geçen hafta ki yazı mı anlamadıklarını tekrar tekrar dillendiriyorlardı. “Ya ben ne yapmışım” diyip, geçen hafta ki yazımı başladım tekrar tekrar okumaya. Belki saatlerce, üstünde düşündüm aynı zamanda. Anlaşılmayacak bir tarafını da göremedim açıkçası. Peki, neydi bazı okuyucuların geçen haftaki yazıyla alıp veremedikleri? İşte bu soruyu sorup kendime çıktım yola. İnsanlara baktım. Şikâyetlerini dinledim. Karamsarlıklarına şahit oldum. Hatta bazılarının her şeyi elde ettiğini ve hala hayattan şikâyet ettiklerini görünce şaşırdım. Çöp taşıyanları gördüm. Arabanın altında kalanları, hastaneye yetişmek zorunda olanları, elleriyle kuyu kazanları, kuyularını kapatanları, yırtık ayakkabıyla okula gitmek zorunda olan çocukları gördüm. Ve derin bir üzüntüye kapıldım. Dedim ki kendime “ya kardeşim ne yapıyorsun sen Allah aşkına. Her şeyi bırak da dışarıya bak. İnsanlara bak. Zorluklar içinde kıvranan, fakirliklerle boğuşanlara bak. Sende kalkmışsın gülmekten, güzel bakmaktan, olumlu düşünmekten bahsediyorsun. Allah aşkına, adam bu kadar zorluklar içinde kıvranırken, senin sahte ve maskeli cümlelerini anlar mı?” dedim.

         Yanılmışım! Bu defada geçen hafta ki yazımın çok yerinde olduğunu söyleyenler çıktı. Hatta “evet zorluk çektiğimiz doğrudur. Sıkıntılar içinde olduğumuzda. Hatta bizim küçük oğlanı bazen okula harçlıksız gönderdiğimizde. Ama ne yaparsın yinede güzel bakmak gerekiyor. Yani bu manada demek istediğini, kaleme aldığın şeyi anlıyorum kardeş.” diyen ağabeylerimizde çıktı.

         Evet, bizler bazen anlatmak istediğimizi anlatamaya biliyoruz. Heyecana kapılıp doğru dürüst bir şeyler de ortaya koyamıyoruz. Ama bazen bazı insanlar öyle noktadan bakıyorlar ki anlatılmak isteneni hemen anlayıp hayatlarına bir şeyler katıyorlar. Doğru olan bu değil midir? Doğru olan olumlu bakmaktır hayata. Güzel bakmaktır insanlara.